1937
Het avontuur begint
Na bijna 15 jaar samenwerking met Mario Mazzetti en de MM begint Alfonso Morini in september 1937 voor zichzelf. Hij opent een klein bedrijf in de via Malvasia in Bologna, waar hij in januari 1938 driewielers begint te produceren met motoren van 350, 500 en 600 cc. Een keuze die werd ingegeven door de omstandigheden van die tijd: driewielers van het motorfietstype genieten van een verlaagde belasting, er is geen rijbewijs voor nodig en ze kosten een derde van een kleine vrachtwagen. Betaalbaarheid en goede prestaties beginnen het nieuwe bedrijf in Bologna bekendheid te geven. Voor het technische aspect worden Dante Lambertini, Gino Marchesini en Dolcino Veronesi ingeschakeld, die sleutelfiguren zullen worden in de naoorlogse periode, wanneer het bedrijf zich zal concentreren op de motorfietssector en de driewielers zal loslaten!
1946
De eerste motorfiets
Ondanks de bombardementen tijdens de oorlog, die de fabriek verwoestten, laat Alfonso Morini de moed niet zakken en begint hij helemaal opnieuw. In de tweetakt-125-motor ziet hij het perfecte voertuig voor de naoorlogse behoeften. De eerste Moto Morini verschijnt al in het voorjaar van 1946 en is, door tijdsdruk, geïnspireerd op de beste 125 van dat moment, de DKW RT. De productie start in een nieuwe fabriek in de via Ludovico Berti, opnieuw in Bologna. De 125 is de eerste lichte motor die wordt geproduceerd in een van het fascisme bevrijd Italië, en wanneer hij wordt gepresenteerd op de vakbeurs in Milaan, wordt hij bestempeld als het "succes van het jaar" in de motorwereld.
1947
Turismo Sport
Naast het toermodel komt de sportversie te staan. Het vermogen stijgt van 4,5 pk naar 5,7 pk, de snelheid van 75 naar 80 km/u. De eerste 125-modellen overtreffen hun concurrenten op het vlak van kwaliteit, betrouwbaarheid en comfort (zelfs bij zijn debuut is hij al uitgerust met achtervering). De productie eindigt in 1954. Met de tweetakt-125 beginnen de eerste racecompetities en worden de eerste overwinningen behaald. Umberto Mascetti begint zijn schitterende carrière met deze kleine motorfiets, die voor het eerst voor sensatie zorgt, vooral in 1948 wanneer hij verschillende races wint in het Italiaanse kampioenschap van de tweede categorie. De raceversie heeft 4 versnellingen in plaats van 3 en komt tot 8/9 pk. De snelheid ligt rond de 120 km/u.
1949
GP overwinning
Omdat hij de superioriteit van de viertaktmotor inziet, geeft Alfonso Morini het groene licht voor een nieuwe GP-motorfiets, de kettingaangedreven 125 met bovenliggende nokkenas. Met een compressieverhouding van 9:1 en een carburateur van 28 mm levert hij 12 pk bij 10.000 tpm. De motor weegt 80 kg. Naast verschillende nationale titels in de topklasse is dit de eerste Moto Morini die een GP wint, in 1951 in Monza met Emilio Mendogni, die de MV en de Mondial-tweenokkenassers verslaat. Uiteindelijk is hij in staat 16 pk te leveren.
1953
175 Settebello
De 175 Settebello maakt zijn debuut, het topmodel van het bedrijf uit Bologna, ook zeer gegeerd door wie aan races wil deelnemen, vooral op de lange afstand. Dit model, ontwikkeld met de competitie in gedachten, bereikte zijn hoogste ontwikkelingsniveau in 1962 met de Aste Corte versie van 22 pk bij 10.500 tpm. In 1954 wordt de fabelachtige 175 Settebello gecreëerd, bestemd voor de Milano Taranto en de Motogiro d'Italia. Een eencilinder met bovenliggende nokkenas en gesplitste distributie, goed voor 22 pk bij 9.000 tpm. Hij heeft een zeer doeltreffend chassis, een open dubbel wiegframe en hoogwaardige hydraulische vering, en blijkt een winnaar in beide klassieke langeafstandsraces. Geproduceerd in ongeveer 15 exemplaren, werd hij ook ontwikkeld als 250 cc.
1955
De nieuwe fabriek in Bologna
De toename van de productie vereist een nieuwe fabriek en zo verhuist Moto Morini naar de via Bergami 7, uiteraard opnieuw in Bologna.
1957
Het nieuwe project voor een GP 250cc
Alfonso Morini beslist dat het nu het moment is om met continuïteit deel te nemen aan het wereldkampioenschap snelheid, en het nieuwe project voor een 250cc GP motor wordt ontwikkeld door Nerio Biavati, de voormalige rechterhand van technicus Alfonso Drusiani in de raceafdeling van Mondial. Toevertrouwd aan Mendogni zal hij in 1959 de Shell Cup in Imola winnen, maar later zal hij niet kunnen wedijveren met de MV's. Het einde van de tweetakt 125 doet Moto Morini de leemte in het gamma opvullen in de meer commerciële markt. Na verwerping van de hypothese van een verkleinde 175 eencilinder wordt gekozen voor een nieuwer en rationeler product, om zo het aantal onderdelen te verminderen en de productiekosten te beperken. Vandaar de creatie van de pittige 100, een cilinderinhoud die op dat moment nog toereikend is, die twee jaar later als basis zal dienen voor de geboorte van de Corsaro 125.
1964
Een groot piloot, Angelo Bergamonti
Nog een groot rijder van wie de naam verbonden is met Moto Morini is Angelo Bergamonti (18 maart 1939, 4 april 1971). Een bewonderaar van testritten waarmee hij een grote verwantschap deelt: de passie en het respect voor de mechaniek, het onderzoek en de rijstijl. Na zijn debuut in 1957 in de reservecategorie met een 175 Settebello, en na een pauze van enkele jaren mede door zijn huwelijk, herbegint hij als junior in 1964, opnieuw op een Morini 175 die hij in het atelier van Gussola voorbereidt. In 1966 is hij senior en rijdt hij met de Corsaro 125 en de roemruchte 250 tweenokkenas ex testmotor, die Moto Morini de overwinning bezorgt in het Italiaanse kampioenschap van 1967.
1965
Groei in de VS
De export naar de VS begint via importeur John Berti. Er worden nieuwe modellen gecreëerd met andere specificaties dan die welke in Italië worden verkocht, en ze veranderen zelfs van naam: zo wordt de Corsarino de Pirate en Twister, en de Corsaro, telkens afhankelijk van de versie, de Thunder Chief, Jaguar en Hurricane.
1975
3 ½, het magische getal
Aan het begin van het jaar wordt de Corsaro vervangen door de 125 h, met een motor die grotendeels is afgeleid van de 3 ½. Het is de modernste van de viertakten uit die tijd en pronkt met enkele unieke details, van elektronische ontsteking tot zes versnellingen. Bovendien geniet hij meteen van een voorremschijf van 260 mm, dezelfde als op de 3 ½. Met 13,75 pk bij 9.000 tpm haalt hij snelheden tot 125 km/u. De 125 gaat in 1985 uit productie en laat de KJ 125 endurancemotor de taak om de vlag van Morini hoog te houden bij de motoren voor
1977
De nieuwe 500
Vanaf 1975 werkt Morini aan de nieuwe 500 wegmotor, die in zijn definitieve versie wordt voorgesteld op de vakbeurs van Milaan in 1977. De cilinderinhoud stijgt naar 478,5 cc (69×64 mm), het vermogen naar 43 pk bij 7.500 tpm en de snelheid naar 175 km/u. Een jaar later wordt, enkel door aanpassing van het uiterlijk, de sportversie gecreëerd. In 1981 worden de motoren voorzien van een zesversnellingsbak. In 1978 debuteert de uitstekende 250 tweecilinder (59×43,8 mm = 239,5 cc) met 25 pk bij 9.000 tpm en een snelheid van 140 km/u, die goed verkoopt, vooral in het buitenland. Hieronder het gamma van 1977, dat ook de eencilinder 250 van 18,5 pk omvat.
2005
Het jaar van de heropstart
Het jaar van de heropstart van het bedrijf. De nieuwe motoren Corsaro 1200 (1.187 cc, 140 pk) en 9 ½ (948 cc, 117 pk) zijn een innovatief project van Lambertini, terwijl het ontwerp onder leiding staat van Luciano Marabese. De nieuwe motor is een 87° V tweecilinder, viertakt met vier kleppen en dubbele nokkenas, met elektronische brandstofinjectie en 6 versnellingen, en met een buizenframe (trellis).
2007
Nieuwe modellen
Naast de Corsaro Veloce 1200, uitgerust met een verfijnder chassis, maken de maxi endurancemotoren Scrambler 1200 en Granpasso 1200 hun debuut. De familie Morini heeft nu de volledige controle over het bedrijf.
2011
Het ontwikkelingstraject
Moto Morini wordt overgenomen door twee ondernemers: Sandro Capotosti en Ruggeromassimo Jannuzzelli, en in 2013 wordt de fabriek verplaatst naar Trivolzio, in de provincie Pavia. Het eigendom gaat volledig over naar de familie Jannuzzelli. Er start dan een ontwikkelingsproces om ervoor te zorgen dat de motoren voldoen aan de Euro 4 normen, waarna nieuwe modellen worden gecreëerd, waaruit de gedurfde Corsaro ZZ, de Corsaro ZT en de fascinerende Milano voortkomen.
2018
Een nieuwe start
In oktober 2018 verandert het bedrijf van eigenaar en wordt het onderdeel van de Zhongneng Vehicle Group, die tot doel heeft de prestigieuze positionering van het bedrijf Golden Eagle te consolideren en te versterken door aanzienlijke investeringen te doen in zowel huidige als nieuwe modellen, ook met verschillende cilinderinhouden, met als doel het Morini gamma te verbreden en de aanwezigheid op de markt te vergroten. Het jaar daarop begon Moto Morini te werken aan het avontuurproject: de 650cc X CAPE.
2021
Een nieuw tijdperk
Moto Morini lanceert de langverwachte 650cc X CAPE op de markt, die meteen een groot succes wordt, in enkele maanden tijd de verkoopcijfers doet klimmen en het merk opnieuw een begrip maakt. Het jaar daarop begon de productie van de SEIEMMEZZO. Het nieuwe Moto Morini gamma, met zijn twee versies Street en Scrambler, wil het merk in een steeds breder en transversaal segment brengen.
